Rajcza

Sarnówka

Kiedyś było tak: w Rajczy grasowali zbójcy. Sebastian Bury, Martyn Portasz i Błażej Gawlik trzęśli tymi ziemiami i portkami możnych je przemierzających. W XVII i XVIII wieku zbójeckie bandy zasadzały się na szlakach górskich dolin i szukały łatwego łupu. Wiało grozą. Jakiś czas później, w wieku XIX, z Rajczy można było dojechać do Wiednia. Wzdłuż wsi położonych w dolinie Soły wybudowano w latach 1883–1884 linię kolei żelaznych łączącą Galicję ze stolicą Austro-Węgier. Mieczysław Orłowicz, słynny krajoznawca i autor ponad stu przewodników turystycznych, nazywał Rajczę ważną stacją turystyczną.

Dziś jest tak: bezpośrednio do Wiednia nie da się już stąd dojechać pociągiem i zbójców także się tu nie spotyka. Kto jednak szuka dobrej bazy wypadowej na górskie szlaki, zwłaszcza takie bez tłumów, ten z pewnością o Rajczy słyszał. Jej senna atmosfera całkiem nas oczarowała i w najspokojniejszej części wsi o nazwie Nickulina kupiliśmy działkę. W dole leniwie sączy się potok i można się do nas dostać, tylko przez ten potok przejeżdżając. Bez obaw – o ile Wasz samochód nie ma niskiego zawieszenia, dacie radę. A gdybyście mieli nie dać, możemy Was równie dobrze z dołu odebrać. Nieważne jak, ważne, żebyście dotarli. Pośrodku lasu, zwrócony tarasem w stronę okolicznych wzgórz, stoi dom, w którym przywita Was kompletna cisza. Będziecie mieć tu dla siebie hektar przestrzeni, kąpielowy staw, kawałek lasu. O ile nie postanowicie inaczej, nie będzie się tu działo nic. No, może tylko czasem zajrzą do Was sarny.